സ്വർഗ്ഗീയ ശബ്ദം തടയുന്ന നാദങ്ങളും വോയ്സുകളും

പാസ്റ്റർ സന്തോഷ് ഇടക്കര*

വാക്കുകൾ പെരുകുന്ന ഈ കാലത്ത്, സത്യം മങ്ങുന്നതായി നാം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? അഭിപ്രായങ്ങളുടെ കോലാഹലത്തിനിടയിൽ ദൈവശബ്ദം കേൾക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇന്നത്തെ സഭയെയും സമൂഹത്തെയും നേരിടുന്നത്. തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടതുണ്ട്; പക്ഷേ വിമർശനം അപകീർത്തിയാകുമ്പോൾ, എഴുത്ത് ശുശ്രൂഷയല്ലാതെ മുറിവാകുമ്പോൾ, ദൈവം പണിയുന്ന പ്രവൃത്തിക്ക് നാം തന്നെയാകുന്നില്ലേ തടസ്സം? മനുഷ്യനിർമ്മിത “നാദങ്ങളും” “വോയ്‌സുകളും” ഉയരുന്നിടത്ത് സ്വർഗ്ഗീയ ശബ്ദം മൗനത്തിലാകുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഒരു വാർത്തയല്ല — ഒരു ആത്മീയ മുന്നറിയിപ്പാണ്.

വാക്കുകൾ പെരുകുമ്പോൾ സത്യം ക്ഷീണിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം സ്വയം ഒരു ആത്മ പരിശോധന നടത്തേണ്ടത് ഉണ്ട്. മനുഷ്യൻ ശബ്ദം ഉയർത്തുന്ന ഈ കാലത്ത്, ദൈവശബ്ദം നിശ്ശബ്ദമായി പിന്മാറുന്നുവോ എന്നൊരു ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യം നമ്മെ തേടിവരുന്നു. അഭിപ്രായങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹം ചുരുങ്ങുന്നു; എഴുത്തുകൾ പെരുകുമ്പോൾ ശാന്തത അകറ്റപ്പെടുന്നു. എഴുതപ്പെടുന്ന ഓരോ വരിയും ആരെയെങ്കിലും പണിയുകയാണോ, അതോ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയാണോ എന്ന ആത്മപരിശോധന ഇന്നത്തെ കാലം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

സഭയെ പണിയുന്നത് മനുഷ്യന്റെ “ശബ്ദവും” “വോയ്സും” അല്ല — കർത്താവിന്റെ കൈകളാണ്. സഭ മനുഷ്യരുടെ ആശയങ്ങളാലോ വാക്കുകളാലോ ഉയരുന്ന ഒന്നല്ല; ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിൽ പണിയപ്പെടുന്ന ഒരു വിശുദ്ധബന്ധമാണ്. മനുഷ്യൻ സഭയുടെ ഉടമയല്ല; ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ പങ്കാളി മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ദൈവം പണിയുന്ന പ്രവൃത്തിക്ക് വാക്കുകളാലും എഴുത്തുകളാലും വിഘ്നം വരുത്തുന്ന കാര്യങ്ങൾ നാം ചെയ്തു കൂട്ടരുത്.

തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം — അത് തെറ്റല്ല; പക്ഷേ ലക്ഷ്യം പണിയലായിരിക്കണം. തെറ്റുകൾ തിരുത്തപ്പെടുവാൻ വിമർശനം ആവശ്യമാണ്. വിമർശനം മൗനം അല്ല; അത് ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാൽ വിമർശനം കൊല്ലാൻ അല്ല, പണിയുവാൻ ആയിരിക്കണം. അപകീർത്തിയും അപഹാസ്യവും മാധ്യമ സംസ്കാരമല്ല; അത് ക്രിസ്തീയതയുമല്ല. ഇല്ലാത്തത് എഴുതിപ്പിടിപ്പിക്കൽ, അർദ്ധസത്യങ്ങളെ സത്യമായി അവതരിപ്പിക്കൽ, വ്യക്തികളെ പൊതുവേദിയിൽ അപമാനിക്കൽ — ഇവ സത്യത്തിന്റെ വഴിയല്ല. സത്യം പുറത്തുവരണം; പക്ഷേ അത് സ്നേഹത്തിന്റെ പൊതിയോടെ ആയിരിക്കണം.

മുറിവുണ്ടാക്കുന്ന വാക്കുകൾ ധൈര്യമല്ല; മുറിവ് കെട്ടുന്ന വാക്കുകളാണ് ക്രിസ്തീയത. യേശു കർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ ചിലപ്പോൾ വേദനിപ്പിച്ചു; പക്ഷേ അവ ശുദ്ധീകരിക്കാനും പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും ആയിരുന്നു. അവിടുത്തെ വഴിയിൽ മുറിവും മരുന്നും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ചില എഴുത്തുകൾ മുറിവുകൾ മാത്രം സൃഷ്ടിക്കുന്നു — മുറിവ് കെട്ടുന്നില്ല, ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നില്ല, ഉയർത്തുന്നില്ല.

അപകീർത്തി സഭയെ തകർക്കും; സ്നേഹത്തിലുള്ള സത്യം സഭയെ പണിയും. ഇത്തരത്തിലുള്ള കോലാഹലങ്ങൾ വലിയ നഷ്ടങ്ങളിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ അനുഭവം മങ്ങുന്നു. സഭയിലെ ഐക്യം തകരുന്നു. പകയും പിണക്കവും വർദ്ധിക്കുന്നു. സഭയുടെ വളർച്ച മന്ദഗതിയിലാകുന്നു. എല്ലാറ്റിലും ഉപരി, ദൈവപ്രവർത്തിക്ക് നാം തന്നെ തടസ്സമാകുന്നു.

അപരനെ മുറിവേൽപ്പിച്ച് ലഭിക്കുന്ന സുഖത്തിന് എന്ത് ക്രിസ്തീയതയാണ് ഉള്ളത്?
മാധ്യമ സംസ്കാരം നുണ പടച്ചുവിടുകയല്ല; സത്യത്തിലൂടെ സത്യം പറയുകയാണ്.
നുണകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതല്ല ധൈര്യം. സത്യം അന്വേഷിച്ച്, ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മാധ്യമ സംസ്കാരം. ഇരുട്ടിനെ ഇരുട്ടുകൊണ്ട് അല്ല, വെളിച്ചം കൊണ്ടാണ് മാറ്റേണ്ടത് — അതാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ വഴി.
തന്നേക്കാൾ മറ്റുള്ളവരെ ശ്രേഷ്ഠമായി എണ്ണുവാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് ആത്മീയ വളർച്ച തുടങ്ങുന്നത്. കുറ്റപ്പെടുത്തലിന് മുമ്പ് കരുണ; പ്രതികരണത്തിന് മുമ്പ് പ്രാർത്ഥന; വാക്കുകൾക്ക് മുമ്പ് ആത്മപരിശോധന — ഇതാകണം നമ്മുടെ ശൈലി. ഇതിലാണ് ക്രിസ്തീയതയുടെ സൗന്ദര്യവും സഭയുടെ ശക്തിയും.

വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്ത് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു “സ്നേഹത്തിൽ സത്യം സംസാരിക്കുവിൻ.”
“ഓരോരുത്തനോടു നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉത്തരം പറയേണം എന്നു അറിയേണ്ടതിന്നു നിങ്ങളുടെ വാക്കു എപ്പോഴും കൃപയോടുകൂടിയതും ഉപ്പിനാൽ രുചിവരുത്തിയതും ആയിരിക്കട്ടെ.”
(കൊലൊസ്സ്യർ 4:6)

ഈ ലഘുവായ സന്ദേശം ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലല്ല — ഒരു ആത്മീയ ആഹ്വാനമാണ്.
തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം; പക്ഷേ അപകീർത്തിയും അപഹാസ്യവും ഒഴിവാക്കുക.
സത്യം പറയാം; പക്ഷേ സ്നേഹത്തോടുകൂടെ.
മുറിവുണ്ടാക്കുന്നവരായി അല്ല, മുറിവുകൾ കെട്ടുന്നവരായി നാം മാറാം.
സഭയെ പണിയുന്നത് കർത്താവാണ്. നാം പണിക്ക് തടസ്സമാകാതിരിക്കുക.

“സ്നേഹമില്ലാത്ത സത്യം ക്രൂരമാകും; സത്യമില്ലാത്ത സ്നേഹം വഞ്ചനയാകും.”